Η αυτοκρατορία του ποδοσφαίρου

Tου Παντελη Mπουκαλα, από την Καθημερινή

Ο ένας πρώην, ο κ. Γιώργος Λιάνης, δηλώνει από τηλεοράσεως «υπερήφανος» που προ ετών «υπαναχώρησε» εντός εικοσιτετραώρου και ξεκρέμασε τα λάβαρα της επανάστασης, όταν η ΦΙΦΑ απαίτησε ευγενικά να διατηρηθεί ακέραιο το δίκαιό της. Ο άλλος πρώην, του ΠΑΣΟΚ επίσης και επίσης Γιώργος, ο κ. Φλωρίδης, δηλώνει ότι «δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση για οργανισμούς σαν τη ΦΙΦΑ», εντούτοις πρέπει να υπακούσουμε, διότι αλλιώς μαύρο φίδι μας έφαγε. Ο νυν ηγέτης του Αθλητισμού, ο κ. Ορφανός, Γιώργος κι αυτός σε μια χώρα όπου εκ παραδόσεως άρχουν οι Κωνσταντίνοι, ο κ. Ορφανός, δεν είναι σταθερός στις δηλώσεις του διότι δεν είναι σταθερός στις απόψεις του, ούτε και βλέπει τους εν κυβερνήσει αδελφούς του σταθερούς και αποφασισμένους· κάθε δεύτερη εβδομάδα ξεκινούν μια «τομή», μια «μεταρρύθμιση», μια «επανίδρυση», αλλά, απαράσκευοι και φοβισμένοι, δεν φτάνουν ούτε στου δρόμου τα μισά.

Το μόνο σταθερό γνώρισμα του κ. Ορφανού είναι η αντιπαλότητά του με τον κ. Γκαγκάτση της ΕΠΟ, τον οποίο πέρυσι τέτοιον καιρό οι Πορτογάλοι κάμεραμεν τον παρουσίαζαν γκρο πλαν, ευτυχισμένο στον τελικό, επειδή τον είχαν περάσει για τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Κι εδώ που τα λέμε, την ισχύ του «πρωθυπουργού των αθλητικών» ή ΕΠαρχου θα τη ζήλευε και ο καθαυτό πολιτικός πρωθυπουργός. Οσο για την ισχύ της ΦΙΦΑ, θα τη ζήλευε οπωσδήποτε ο ΟΗΕ. Πρόκειται για έναν οργανισμό που μοναδικό ανάλογό του, ως προς την απολυταρχική συμπεριφορά, είναι η ΔΟΕ – ας σκεφτεί κανείς ότι δεν δυσκολεύτηκε να επιβάλει σαν επίσημη μπίρα του Μουντιάλ της Γερμανίας μια αμερικάνικη, λόγω χορηγικού ύψους, και μάλιστα από ρύζι. Ποτέ κανένας Ανάν δεν θα αποκτήσει τη δύναμη κανενός Μπλάτερ ή Σάμαρανκ.

Καλά κι άγια είναι όσα γράφουμε και λέμε, πως το ποδόσφαιρο είναι τέχνη όμορφη και παιχνίδι δημοκρατικό, δεν παύει όμως να είναι και επιχείρηση· ο περί αυτό τζίρος, νόμιμος και παράνομος, μόνο από τον τζίρο των ναρκωτικών θα πρέπει να υπολείπεται. Σε μια τέτοια παγκοσμιοποιημένη και παγκοσμιοποιητική βιομηχανία, λοιπόν, δεν χωρούν εθνικές πολιτικές (αν μπορεί βέβαια να εννοηθούν ως «εθνική πολιτική» τα άτσαλα κατασκευάσματα του κ. Ορφανού ή των προκατόχων του). Ο νόμος είναι το χρήμα. Για το χρήμα νοιάζονται φυσικά και οι ιδιοκτήτες των ομάδων μας, φανατικοί υπερασπιστές του ερασιτεχνικού αθλητισμού ως γνωστόν, που δεν διανοούνται πως η μητέρα-πατρίς θα πάψει να επιδοτεί γενναιόδωρα τις ιδιωτικές επιχειρήσεις τους. Πώς να εναντιωθεί λοιπόν στην αυτοκράτειρα ΦΙΦΑ μια πολιτεία που υποκύπτει στην πρώτη πίεση και του έσχατου «ιστορικού συλλόγου»;

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_25_06/07/2006_190028