Πέρα από τις ετοιματζίδικες γνώμες των ειδημόνων

της ΡΙΚΑΣ ΒΑΓΙΑΝΝΗ από το «ΕΘΝΟΣ»

«Την ίδια στιγμή που οι μπουλντόζες ξεμπαζώνουν το "μοιραίο" οικόπεδο στη Βέροια, το σκληρό ρεπορτάζ αποκαλύπτει τα αλλεπάλληλα στρώματα των κοινωνικών τραυμάτων που οδήγησαν στον χαμό του μικρούλη Αλεξ. Σαν να είχαν ραντεβού όλες οι σύγχρονες Ερινύες πάνω από το κορμάκι του εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ.

Ξενοφοβία. Φτώχεια. Φόβος του "διαφορετικού". Νεανική παραβατικότητα. Διαλυμένες οικογένειες. Σάπιος κοινωνικός ιστός. Ανεπάρκεια του σχολικού περιβάλλοντος. Αμηχανία των διωκτικών αρχών. Αδηφαγία των Μέσων. Η αιώνια κρυψίνοια της επαρχίας: κι όταν ακόμα ξεφλουδίσεις το κρεμμύδι του κακού μέχρι το τέλος, το χειρότερο απ' όλα: η τυχαία, τυφλή βία. Το αυθαίρετο "κακό". Αυτό που όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα να εκλογικεύσουμε, μέσα από αναλύσεις, ψυχαναλύσεις και ετοιματζίδικες γνώμες ειδικών: "Φταίει η κοινωνία". "Οχι, η αστυνομία". "Φταίνε οι γονείς, τα βιντεο-γκέιμς, η τηλεόραση".

Η τραγική ιστορία του μικρούλη -και των υπόλοιπων παιδιών πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας- μας αφήνει μ' ένα χρέος. Αυτό της προσωπικής κρίσης. Καμιά αβασάνιστη αποδοχή της "επίσημης εκδοχής" από τις Αρχές. Μηδέν ανοχή στις έτοιμες σκέψεις που προσπαθούν να μας βάλουν στο κεφάλι οι μυαλοπώληδες των παραθύρων.

Ο καθένας και η καθεμιά από μας χρωστάει να βάλει το μυαλό του να δουλέψει, όσο κι αν πονάει.

Και πονάει πολύ: ο Αλεξ είναι γιος όλων μας. Οπως παιδιά όλων μας είναι τα πιτσιρίκια που αυτές τις μέρες έχουν κάνει τα ανακριτικά γραφεία δεύτερο σπίτι. Ο Αλεξ είμαστε εμείς, που βρεθήκαμε κάποτε μικροί, κατατρεγμένοι κι ανυπεράσπιστοι. Αλλά είμαστε εμείς και οι βασανιστές του: οι ίδιοι που κατατρέξαμε και φερθήκαμε σκληρά σε ανθρώπους μόνους, διαφορετικούς, αβοήθητους. Στον "αλλιώτικο" μαθητή που κοροϊδέψαμε. Στον μετανάστη που εκμεταλλευτήκαμε. Στον διαφορετικό, τον άρρωστο, τον ξένο. Και που μετά, θάψαμε τις ενοχές μας κάτω από τα μπάζα της ίδιας μας της ψυχής».