Oporto

Πέρυσι τέτοια εποχή, ένα από τα project που δουλεύω με έφερε στο Οπόρτο της Πορτο- γαλίας, ένα χρόνο μετά την τρελή- ανεπανάληπτη πορεία της Εθνικής Ελλάδας σε αυτή τη χώρα. Μου έκανε εντύπωση η στωικότητα με την οποία αντιμετώπιζαν οι Πορτογάλοι συνεργάτες το πικάρισμα που έκανα για τις ήττες τους από την (αντιποδοσφαιρική) Ελλάδα, σαν να ξέρανε ότι αυτοί θα είναι παρόντες στο επόμενο ποδοσφαιρικό γεγονός (Mundial) ενώ εμείς όχι.

Το Οπόρτο λοιπόν έχει χαρακτήρα σαν πόλη...το θυμήθηκα πάλι όταν χθες τα λέγαμε με τον Άλεξ για την Θεσσαλονίκη και για το τι μας αρέσει και τι όχι σε αυτήν. Η Θεσσαλονίκη έχει μέτωπο στη θάλασσα και αυτό την σώζει...κάτι τέτοιο σώζει και το Οπόρτο

Το Οπόρτο έχει χαρακτήρα, κι ας μην είναι γνωστός τουριστικός προορισμός, όπως η Λισσαβώνα...έχει τον ποταμό Duro (χρυσός) να το διασχίζει, μια σειρά από τεράστιες μεταλλικές γέφυρες (που σχεδίασε ο περίφημος μηχανικός Άϊφελ του γνωστού πύργου του Παρισιού)...
....σοκάκια μες τη βρώμα και την υγρασία, γειτονιές με παρέες από τσόγλανους μπαλαδόρους που δεν τολμάς να πλησιάσεις (αλλά φωτογραφίζεις από μακριά)...

...μια παρακμή που θυμίζει Λατινική Αμερική (από όσα έχω δει)...

...μια υπέροχη βόλτα στην όχθη του Duro με βαρκαρόλες (sic) που ξεχειλίζουν από βαρέλια με παραδοσιακό porto...

κάθεσαι και πίνεις το 12άρι σου που δεν έχεις χρυσοπληρώσει και αγναντεύεις το ηλιοβασίλεμα στο ποτάμι, πρώτη φορά το είδα αυτό...















Μάλλον έψαχνα αφορμή για να σας δείξω τις φωτογραφίες από ένα ταξίδι όμορφο και μελαγχολικό.