Πολιτισμική και οικονομική εκμετάλλευση

Eκατοντάδες χιλιάδες νέοι που, μέσα από ένα σύστημα παγίδα, διασκορπίζονται ατάκτως σ' όλη τη χώρα, αποδομώντας την κανονική ζωή τους, σε αφιλόξενα και αδιάφορα μέρη, σαν σπόροι σ' εγκαταλειμμένα χωράφια. Παιδιά από το Παγκράτι και την Καλαμαριά στα Γρεβενά, την Άρτα και την Κομοτηνή, παιδιά από τα Τρίκαλα, το Αργοστόλι και τα Γιάννενα στο Ρέθυμνο, την Καλαμάτα και τη Ρόδο, σε σπίτια-κελιά, χωρίς θέρμανση, χωρίς φίλους, με ένα ψυγείο, μια τηλεόραση κι ένα στενό κρεβάτι. Και συχνά χωρίς ταίρι για ζευγάρωμα, σε μικρές πόλεις, σε σχολές μόνο με αγόρια (κυρίως τεχνικές) ή μόνο με κορίτσια (όπως νοσοκόμων, γραμματέων κ.τλ.). Συναισθηματική ερημιά. Ένα μαζικό ξεσπίτωμα-σπίτωμα νέων που όμοιό του δεν έχει γνωρίσει η Ελλάδα ούτε στα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης. Οι παρέες διαλύονται, οι γειτονιές μαραίνονται, οι πόλεις αδειάζουν από τα δικά τους παιδιά, οι οικογένειες αιμορραγούν ψυχολογικά και οικονομικά. Χιλιάδες παιδιά σε τόπους και με ανθρώπους που δεν στεργιώνουν. Παιδιά εξόριστα, στις καλύτερες ηλικίες, παραπεταμένα σε 42 νομούς, για ένα χαρτί αντάξιο του χαμηλού επιπέδου σπουδών και άνευ ιδιαίτερης αξίας στην αγορά εργασίας από σχολές που ιδρύονται με το τσουβάλι και ανωτατοποιούνται άνευ προδιαγραφών για λόγους πελατειακούς. Μέσα σ' έναν λαβύρινθο σχολών και πόλεων, οι νέοι παραδίδονται στο τέρας τής γραφειοκρατίας. Πολιτικές παιδείας από μια, ανεξαρτήτως χρώματος, καθυστερημένη πολιτική εξουσία, που φορτώνει στις πλάτες του νεολαίου και του μισθοδίαιτου γονιού, το βάρος όχι μόνο για την παρεχόμενη εκπαίδευση, αλλά και για την οικονομική και κοινωνική τόνωση της παρακμάζουσας και γηράσκουσας επαρχίας. Ένας συγκαλυμμένος κεφαλικός φόρος υπέρ τρίτων που επιβάλλεται με έμμεσο, αλλά απολύτως καταναγκαστικό τρόπο, σε όσους θέλουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Αφού, αντί να μεταρρυθμιστεί η αποτυχημένη πολιτική για την ενδυνάμωση τής επαρχίας, μεταφέρονται εκεί τεράστιοι πόροι από το περίσσευμα και το υστέρημα χιλιάδων οικογενειών σαν να είναι αυτές υπαίτιες για το τέλμα της υπαίθρου. Η αληθινή φρικαλέα μορφή της περίφημης αποκέντρωσης και αναζωογόνησης της «άλλης Ελλάδας». Να αιμορραγεί ο ένας για να ψευτοζεί ο άλλος. Γιατί, εννοείται, ότι δεν πηγαίνουν τα παιδιά των πλουσίων στο Μεσολόγγι, στην Τρίπολη και την Ιεράπετρα να σπουδάσουν μελισσοκομία και ιχθυοκαλλιέργειες. Εξάλλου, αν τους τύχει, με λάδωμα κάνουν μια καλή μεταγραφή στο κέντρο. Στη χώρα που η παιδεία συνταγματικά παρέχεται δωρεάν, οι πολιτικοί την έχουν καταντήσει το ακριβότερο αγαθό πρώτης ανάγκης για τους ασθενέστερους, οι οποίοι θα έπρεπε να διαθέτουν πιο παραγωγικά το περιορισμένο εισόδημά τους. Θύματα και αιχμάλωτοι της παραπαιδείας και της παρασιτικής οικονομίας, με τους γνωστούς μισθούς μερικών εκατοντάδων ευρώ, χρειάζονται 800 ευρώ το μήνα για κάθε τους παιδί. Και είναι κυρίως τα βαθμολογικά αδύνατα παιδιά που υφίστανται την πιο αφόρητη πολιτισμική βία, τόσο του ξεριζωμού από το οικείο περιβάλλον όσο και του εξαναγκασμού να σπουδάζουν σε υποβαθμισμένες σχολές άσχετες από τις επιθυμίες, τις κλίσεις και τις ανάγκες τους, με τεράστιο οικονομικό και ψυχολογικό κόστος για ολόκληρη την οικογένεια. Μετά το παλούκι τού φροντιστηρίου, ο προκρούστης της επαρχίας. Η απεριόριστη εισαγωγή φοιτητών σ’ αυτά τα παραρτήματα, που προβάλλεται σαν σημαία ευκαιρίας για όλους, αποτελεί ανυπόφορη σπατάλη δυνάμεων. Και η παραπέρα μαζικοποίηση με βαθμούς που αγγίζουν τα όρια της λευκής κόλας, επιτείνει το φαινόμενο της απαξίωσης και ενισχύει τον εθισμό της κοινωνίας σε αρρωστημένες καταστάσεις. Η Ελλάδα των κάθε λογής εκσυγχρονιστών. Η δήθεν ευρωπαϊκή. Της τουριστικοφοιτητικής ανάπτυξης με πολίτες προσωρινής διαμονής. Χωριά και πόλεις εξαρτημένα από τους περαστικούς και χρήμα φέροντες.... Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι και εγώ ειμαι ένα θύμα αυτών των καταστάσεων και αυτής της μαλακισμένης πολιτικής που προσπαθεί όχι μόνο να μην φτιάχνει υγιεις καταστάσεις παραγωγικότητας, αλλα το μόνο που κάνει, είναι να φτιάχνει πυρήνες δηθεν ανάπτυξης, σε πόλεις τις επαρχίας με τα κάθε λογής ΑΕΙ ή ΤΕΙ, μόνο και μόνο για να ανακυκλώνει την εσωτερική "ανάπτυξη" και όλοι να βγάζουν κέρδος χωρίς πραγματικά να παράγουν τίποτε (Βλέπε νοικια ,ταβέρνες, φαγάδικα, λιανικό εμπορίου κ.λ.π). Η λογική της αποκέντρωσης με κάθε μέσο ή η πελατιακή σχέση με την επαρχία, τελικά πόσο θα κρατήσει? Μέχρι που θα φτάσουν τα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί?