Αλμούνια & μαμούνια στον κόρφο μας

Η Ελλάδα, μεταξύ πέντε άλλων χωρών-μελών της ΕΕ, αντιμετωπίζει σοβαρούς κινδύνους στα δημόσια οικονομικά λόγω του υψηλού χρέους και της έλλειψης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, τονίζει η Κομισιόν, ζητώντας αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Η Επιτροπή σημειώνει συγκεκριμένα ότι το επίπεδο του δημοσίου χρέους στην Ελλάδα, που έφτασε στο 107,5% του ΑΕΠ το 2005, είναι πάνω από την τιμή αναφοράς που προβλέπει η Συνθήκη της ΕΕ και επισημαίνει ότι για τη μείωσή του κάτω από το 60%, απαιτείται η εξασφάλιση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων για μια μακρά περίοδο.

Η Επιτροπή επισημαίνει στην έκθεσή ότι ενώ σήμερα για κάθε συνταξιούχο στην Ελλάδα αναλογούν τέσσερις εργαζόμενοι, το 2040 για κάθε συνταξιούχο θα αναλογούν δύο εργαζόμενοι. Ακόμη, ο δυνάμει οικονομικά ενεργός πληθυσμός (ηλικίας 15-64 ετών) θα μειωθεί από 67,7% του πληθυσμού σήμερα σε 54,7% το 2050.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Επιτροπής, αν δεν ληφθούν μέτρα για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και ασφαλιστικού συστήματος, αλλά και για τη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας, το δημόσιο χρέος κινδυνεύει να φτάσει στο 255% του ΑΕΠ το 2050, από 107, 5% σήμερα.

Η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι με βάση το σενάριο, ότι θα επιτευχθεί τελικά ο στόχος για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2010, τότε το δημόσιο χρέος θα μειωθεί από 107,5% σήμερα, σε 56% το 2050.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Επιτροπής, από τη γήρανση του πληθυσμού θα επηρεαστεί και η οικονομική ανάπτυξη τις επόμενες δεκαετίες με τους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης στην Ελλάδα να μειώνονται στο 2,9% την περίοδο 2004-2010, σε 1,6% την περίοδο 2011-2030 και σε 0,8% την περίοδο 2031-2050.

Ως εκ τούτου, η Επιτροπή καταλήγει ότι η σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών, σε συνάρτηση με τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της αναμενόμενης, από τη γήρανση του πληθυσμού, αύξησης των δαπανών που προορίζονται για τις συντάξεις και την περίθαλψη αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για τη μείωση των κινδύνων που σχετίζονται με τη βιωσιμότητα των δημοσίων οικονομικών.

Στην έκθεσή της για το μέλλον την δημόσιων οικονομικών της ΕΕ, η Κομισιόν είπε ότι το δημόσιο χρέος της Ένωσης θα υπετριπλασιαστεί στο 200% του ΑΕΠ το 2050, αν οι κυβερνήσεις δεν προχωρήσουν άμεσα σε μεταρρυθμίσεις.

«Αν τα περισσότερα κράτη-μέλη δεν κάνουν κάτι σοβαρό για να εξουδετερώσουν την ωρολογιακή βόμβα του ασφαλιστικού, αυτή θα εκραγεί στα χέρια των παιδιών και των εγγονιών μας, φορτώνοντάς τα με ένα βάρος που απλά είναι αβάσταχτο» είπε ο επίτροπος της ΕΕ για τις Νομισματικές Υποθέσεις, Χοακίν Αλμούνια.

Τελικά τι γίνεται με αυτήν την ιστορία, δεν έχω καταλάβει τίποτα, εκτός από το ότι μπορεί και να μην συνταξιοδοτηθούμε ποτέ, δουλειά μέχρι να πέσουμε κάτω (κι αν μας παίρνουν σε δουλειές μέχρι τότε..)
Δηλαδή πρέπει όλοι να βολευτούμε στο δημόσιο ώστε να μπορόυμε να έχουμε καλά γηρατιά??
τέτοια ξεφτίλα...??

πηγή: in.gr

...το ψάρεμα και η ικανότητα μας να.....

Παρόλο που οι άχρηστοι ακόμα δεν καταφέραμε να βρεθούμε για ψάρεμα θα ήθελα να ανοίξουμε εδώ ένα μεγαλειώδες κεφάλαιο... "το ψάρεμα και η ικανότητα μας να μπορούμε να εφευρίσκουμε τρόπους διαφυγής από την εικονική πραγματικότητα που μας επιβάλεται....."

Ο βασικός λόγος που θέλω να πάμε για ψάρεμα είναι να βρεθούμε να τα πούμε και συντροφιά με τη θάλασσα να πιουμε και μια κάσα μπύρες...
Τελικά συνδέει κανείς μια ενασχόληση, με σκοπό μόνο και μόνο να ξεφύγει από την καθημερινότητα του, ή υπάρχει στην ουσία καπου, έστω και στο βάθος, μια φιλοσοφική διάθεση να πει κάτι παραπάνω, έστω και μέσα από κονότυπες συζητήσεις π.χ αθλητικές,πολιτικές ή οικογενειακές?
Ίσως αυτή η διαδικάσία του ίδιου του ψαρέματος, να αποτελεί μια ιεροτελεστία σχεδόν παγανιστική, γεμάτη πλήθος συμβολισμούς και νοήματα, στην κάθε κίνηση του ερασιτέχνη ψαρα...???
Πως θα ρίξει την πετονιά και το καλάμι, την αγωνία και την προσμονή μήπως και κάτι πιάσουμε κ.λ.π
Τελικά όμως μήπως το να παίρνει μέρος κανείς σε μια τόσο μοναχική διαδικασία έχει σχέση με την απόλαυση του να μείνει μόνος του και να μην του σπάει κανεις τα αρχίδια έστω και για 2-3 ώρες..όχι προβλήματα όχι δουλειές όχι παιδιά όχι γυναίκα οχι το'να όχι τ'άλλο..
Διαφώτησε τον φτωχό υποψήφιο ερασιτέχνη ψαρα...

Πολιτισμική και οικονομική εκμετάλλευση

Eκατοντάδες χιλιάδες νέοι που, μέσα από ένα σύστημα παγίδα, διασκορπίζονται ατάκτως σ' όλη τη χώρα, αποδομώντας την κανονική ζωή τους, σε αφιλόξενα και αδιάφορα μέρη, σαν σπόροι σ' εγκαταλειμμένα χωράφια. Παιδιά από το Παγκράτι και την Καλαμαριά στα Γρεβενά, την Άρτα και την Κομοτηνή, παιδιά από τα Τρίκαλα, το Αργοστόλι και τα Γιάννενα στο Ρέθυμνο, την Καλαμάτα και τη Ρόδο, σε σπίτια-κελιά, χωρίς θέρμανση, χωρίς φίλους, με ένα ψυγείο, μια τηλεόραση κι ένα στενό κρεβάτι. Και συχνά χωρίς ταίρι για ζευγάρωμα, σε μικρές πόλεις, σε σχολές μόνο με αγόρια (κυρίως τεχνικές) ή μόνο με κορίτσια (όπως νοσοκόμων, γραμματέων κ.τλ.). Συναισθηματική ερημιά. Ένα μαζικό ξεσπίτωμα-σπίτωμα νέων που όμοιό του δεν έχει γνωρίσει η Ελλάδα ούτε στα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης. Οι παρέες διαλύονται, οι γειτονιές μαραίνονται, οι πόλεις αδειάζουν από τα δικά τους παιδιά, οι οικογένειες αιμορραγούν ψυχολογικά και οικονομικά. Χιλιάδες παιδιά σε τόπους και με ανθρώπους που δεν στεργιώνουν. Παιδιά εξόριστα, στις καλύτερες ηλικίες, παραπεταμένα σε 42 νομούς, για ένα χαρτί αντάξιο του χαμηλού επιπέδου σπουδών και άνευ ιδιαίτερης αξίας στην αγορά εργασίας από σχολές που ιδρύονται με το τσουβάλι και ανωτατοποιούνται άνευ προδιαγραφών για λόγους πελατειακούς. Μέσα σ' έναν λαβύρινθο σχολών και πόλεων, οι νέοι παραδίδονται στο τέρας τής γραφειοκρατίας. Πολιτικές παιδείας από μια, ανεξαρτήτως χρώματος, καθυστερημένη πολιτική εξουσία, που φορτώνει στις πλάτες του νεολαίου και του μισθοδίαιτου γονιού, το βάρος όχι μόνο για την παρεχόμενη εκπαίδευση, αλλά και για την οικονομική και κοινωνική τόνωση της παρακμάζουσας και γηράσκουσας επαρχίας. Ένας συγκαλυμμένος κεφαλικός φόρος υπέρ τρίτων που επιβάλλεται με έμμεσο, αλλά απολύτως καταναγκαστικό τρόπο, σε όσους θέλουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Αφού, αντί να μεταρρυθμιστεί η αποτυχημένη πολιτική για την ενδυνάμωση τής επαρχίας, μεταφέρονται εκεί τεράστιοι πόροι από το περίσσευμα και το υστέρημα χιλιάδων οικογενειών σαν να είναι αυτές υπαίτιες για το τέλμα της υπαίθρου. Η αληθινή φρικαλέα μορφή της περίφημης αποκέντρωσης και αναζωογόνησης της «άλλης Ελλάδας». Να αιμορραγεί ο ένας για να ψευτοζεί ο άλλος. Γιατί, εννοείται, ότι δεν πηγαίνουν τα παιδιά των πλουσίων στο Μεσολόγγι, στην Τρίπολη και την Ιεράπετρα να σπουδάσουν μελισσοκομία και ιχθυοκαλλιέργειες. Εξάλλου, αν τους τύχει, με λάδωμα κάνουν μια καλή μεταγραφή στο κέντρο. Στη χώρα που η παιδεία συνταγματικά παρέχεται δωρεάν, οι πολιτικοί την έχουν καταντήσει το ακριβότερο αγαθό πρώτης ανάγκης για τους ασθενέστερους, οι οποίοι θα έπρεπε να διαθέτουν πιο παραγωγικά το περιορισμένο εισόδημά τους. Θύματα και αιχμάλωτοι της παραπαιδείας και της παρασιτικής οικονομίας, με τους γνωστούς μισθούς μερικών εκατοντάδων ευρώ, χρειάζονται 800 ευρώ το μήνα για κάθε τους παιδί. Και είναι κυρίως τα βαθμολογικά αδύνατα παιδιά που υφίστανται την πιο αφόρητη πολιτισμική βία, τόσο του ξεριζωμού από το οικείο περιβάλλον όσο και του εξαναγκασμού να σπουδάζουν σε υποβαθμισμένες σχολές άσχετες από τις επιθυμίες, τις κλίσεις και τις ανάγκες τους, με τεράστιο οικονομικό και ψυχολογικό κόστος για ολόκληρη την οικογένεια. Μετά το παλούκι τού φροντιστηρίου, ο προκρούστης της επαρχίας. Η απεριόριστη εισαγωγή φοιτητών σ’ αυτά τα παραρτήματα, που προβάλλεται σαν σημαία ευκαιρίας για όλους, αποτελεί ανυπόφορη σπατάλη δυνάμεων. Και η παραπέρα μαζικοποίηση με βαθμούς που αγγίζουν τα όρια της λευκής κόλας, επιτείνει το φαινόμενο της απαξίωσης και ενισχύει τον εθισμό της κοινωνίας σε αρρωστημένες καταστάσεις. Η Ελλάδα των κάθε λογής εκσυγχρονιστών. Η δήθεν ευρωπαϊκή. Της τουριστικοφοιτητικής ανάπτυξης με πολίτες προσωρινής διαμονής. Χωριά και πόλεις εξαρτημένα από τους περαστικούς και χρήμα φέροντες.... Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι και εγώ ειμαι ένα θύμα αυτών των καταστάσεων και αυτής της μαλακισμένης πολιτικής που προσπαθεί όχι μόνο να μην φτιάχνει υγιεις καταστάσεις παραγωγικότητας, αλλα το μόνο που κάνει, είναι να φτιάχνει πυρήνες δηθεν ανάπτυξης, σε πόλεις τις επαρχίας με τα κάθε λογής ΑΕΙ ή ΤΕΙ, μόνο και μόνο για να ανακυκλώνει την εσωτερική "ανάπτυξη" και όλοι να βγάζουν κέρδος χωρίς πραγματικά να παράγουν τίποτε (Βλέπε νοικια ,ταβέρνες, φαγάδικα, λιανικό εμπορίου κ.λ.π). Η λογική της αποκέντρωσης με κάθε μέσο ή η πελατιακή σχέση με την επαρχία, τελικά πόσο θα κρατήσει? Μέχρι που θα φτάσουν τα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί?